به گزارش خبرگزاری حوزه، عشق به آوای ملکوتی اذان و ارتباط قلبی با معبود، ریشه در صفای باطن انسان‌های الهی دارد. شهید عبدالله صادق از همان دوران کودکی نشان داد که شیفته ذکر و یاد خداست. در ادامه، روایتی لطیف از دوران کودکی این شهید گرانقدر را بازنوانی می‌کند.
توی بچگی بهش می‌گفتند: [بلال]
از همون بچگی عاشق اذان بود. توی پنج شش سالگی وسطِ بازی شمشیربازی؛ تا فهمید اذان شده، شمشیر چوبی‌اش رو انداخت و رفت بالای درخت توت؛ پیراهنش رو در آورد و با صدای بلند اذان گفت. این رفتار اونقدر تکرار شد که رفته‌رفته اهل خونه و در و همسایه‌ها بهش می‌گفتند: "بلال"
خاطره‌ای از نوجوان شهید عبدالله صادق
منبع: کتاب سی و ششمین روز (زندگینامه شهید عبدالله صادق)
نظر شما